♪♫♩♬♪♫♩♬
Onze Geschiedenis
De rijke historie van de Koninklijke Speelschaar S.F.X.
De rijke historie van de Koninklijke Speelschaar S.F.X.
"Speelschaar" is een woord dat volgens Van Dale niet bestaat. In Brugge echter kent iedere inwoner die zichzelf een beetje respecteert en niet in een slotklooster woont, de Speelschaar maar al te goed: het is die in het blauw uitgedoste combinatie van een harmonie met een trommel- en roffelgroep en een afdeling klaroenen die, voorafgegaan door een imposante tamboer-majoor, al sinds mensenheugnis allerlei openbare feestelijkheden in de stad wat meer luister bijzet.
Vooral het uniform is niet meer uit het Brugse collectieve geheugen weg te branden. Het uniform van de Koninklijke Speelschaar S.F.X. is meer dan een kledingstuk. Het is een symbool van verbondenheid en van de rijke geschiedenis van het korps. Elk detail is zorgvuldig gekozen om de identiteit van de Speelschaar te weerspiegelen en om de muzikanten een waardige, herkenbare uitstraling te geven tijdens optredens en plechtigheden. De kleuren blauw en geel zijn de basis. Deze komen terug in hun kenmerkende muts, warmgele stropdas, donker blauwe broek en hemd, en de blauw-gele "flossen". Deze wordt aangevuld met witte lange kousen en wit-lederen riemen. Een (muzikaal) ensemble die onmiddellijk alle aandacht aantrekt.
"S.F.X." is de afkorting van "Sint-Franciscus-Xaverius", de heilige missionaris die zijn naam geleend heeft aan de broedercongregatie die reeds meer dan honderdvijftig jaar geleden in Brugge gesticht werd door de Nederlander Theodoor Rijken en sedertdien ettelijke scholen in Brugge en ruime omgeving heeft gesticht.
In de voorgevel aan de Mariastraat van het bijna honderd jaar oude schoolgebouw van "De Frères" staat nog altijd netjes gebeiteld: "Sint-Franciscus-Xaveriusgesticht". Dat is dan ook het enige gebouw van het tegenwoordige Sint-Franciscus-Xaveriusinstituut dat er al stond toen de "Speelschaar" opgericht werd.
De broeders Xaverianen gaven in hun instituten tot in de jaren 1930 les in het Frans, zoals toen in heel België gebruikelijk was. Ze gaven les aan zowel Vlaamse jongeren als aan buitenlandse internen, hoofdzakelijk Engelsen. Begrijpelijk dus dat de talrijke broeders in de volksmond al gauw bekend stonden als "de Frères".
In die school was na de Tweede Wereldoorlog onder meer een afdeling van de jeugdbeweging "K.S.A." actief die geleidelijk een "muziek" vormde om feestelijkheden op te luisteren. Omstreeks het jaar 1950 kreeg broeder Maurits Warnier, lesgever aan het instituut en toen nog door iedereen "Frère Louis" genoemd, de touwtjes in handen en hij ging meteen een eigen koers varen, los van de K.S.A. De Speelschaar was geboren!
Door het enthousiasme van haar leider en de talrijke leerlingen-muzikanten groeide de Speelschaar uit tot een erg talrijk gezelschap. Ze kreeg eervolle opdrachten, zoals de blijde intrede van de jonge Koning Boudewijn te Brugge, en werd gevraagd voor de Heilig Bloedprocessie en de Gouden Boomstoet.
De zestiger jaren zorgden voor problemen: eerst Elvis, daarna The Beatles en The Rolling Stones creëerden een totaal nieuwe muziekcultuur. "Fanfaremuziek" vond men niks meer. Maar de koppige volhouders zouden gelijk krijgen!
Halverwege de jaren zeventig werd een kentering voelbaar: de Speelschaar werd gemengd, oudere muzikanten mochten verder meespelen en het aantal aanvragen begon weer te stijgen. Het accent verschoof steeds meer van kwantiteit naar kwaliteit.
De Speelschaar werd opnieuw zichtbaar in het straatbeeld en nam deel aan heel wat stoeten maar was ook te gast op nationale en internationale taptoes.
Het muzikale niveau steeg en in het jubileumjaar 2000 werd voor het eerst de stap gezet om op te treden met een artieste. Samen met Jo Lemaire werd de vijftigste verjaardag gevierd. Later volgden nog samenwerkingen met Barbara Dex, Ingeborg en Jelle Cleymans. Maar het muzikale hoogtepunt was ongetwijfeld het Jubileumconcert in het Brugse Concertgebouw. Daar werd de 75ste verjaardag gevierd samen met Raymond van het Groenewoud en Die Verdammte Spielerei.
De voorbije decennia werd hard gewerkt aan de twee pijlers die de Speelschaar schragen: de liefde voor de muziek en de liefde voor elkaar.
Want dat zijn ook nu nog de voornaamste kenmerken van de Speelschaar: het streven naar kwaliteit en de zorg voor mekaar. Muziek creëert een band onder mensen, ze verbindt mensen die van schoonheid houden, vooral van die schoonheid die je samen tot stand brengt. Zo leer je jezelf relativeren, zo leer je de groep, de anderen, waarderen, zo word je meer mens…
